Weinig bereik, maar veel bereikt ­čÖé

Nieuw Zeeland heeft veel; uitzicht, stranden, watervallen, bergen en zonuren. Wat ze iets minder hebben is bereik. Vandaar onze eerlijke excuses om pas na een week weer te plaatsen. Het voordeel? Meer om te delen. Here you go! (sorry voor m’n Engelse zinnen tussendoor, we zijn aan het oefenen met de taal)

Zomertje meepakken

Na onze avonturen diep in de oeroude Kauri-bossen stappen we ons koekblik in naar het strand. Hier heeft Nieuw Zeeland er wel 6000 km van. Laten wij dan minstens een paar metertjes meepakken. We trekken naar het populaire Mangawhai Heads, de stranden rond Waihi Beach en populaire surfspots rond Cathedral Cove. Ik voel me een surfdude, zonder surfskills of lang haar.

De golven wachten ons al met groot gejuich op. We duiken in de sterke stroming, verbranden onze neuzen en genieten met het zout in onze haren..

Wat overigens echt ontspannend werkt? Gitaartje mee naar het strand. Geeft Judith de ruimte om haar Ukelele in te werken, en laat mij luidkeels zingen zonder voorbijgangers de kriebels te geven. (kriebels = nagels op een krijtbord)

Judith en haar nieuwe Uke!

IJsland, maar dan warmer

Zo voelt het soms. Onze eerdere reis door IJsland is slechts drie maanden geleden. We herkennen de geur van zwavel en worden lekker gemaakt met het vulkanische landschap. Het is ├ęn blijft super awesome. Ook blijft het enorm stinken.

Na een paar topdagen nemen we afscheid van het strand. Op naar het avontuur in de woeste vulkanische binnenlanden. Dit keer geen thermisch bad voor ons om te ontspannen, maar adrenaline. Meer ons ding!

Rennend door de Redwoods Treewalk, de rivier inslingeren bij Okere Falls en dezelfde rivier overwinnen met gewaagd raften. (van bijvoorbeeld een waterval van 7 meter) We loved it!

Jane

Tongariro Crossing en autopech

Een ‘Must do’ in dit land? De Tongariro Alpine Crossing. In de folder stond niks over spierpijn, want au!! Toch zit ├ę├ęn van de mooiste hikes alweer in onze benen. Een tocht van 20 km door berg en vulkanisch dal tussen de bergen Mount Ngararou en de Mount Tongariro.

Poseren voor een lief vulkanisch meertje

Een fantastische wandeling, maar helaas troffen wij deze in een wolk, waardoor ons uitzicht helaas beperkt was. But, we did it!

Wat trouwens echt beperkt was, waren mijn (Jeroen) kunsten om de autolampen aan te laten staan v├│├│r de hike. Als je ergens geen zin in hebt na een slopende hike, is het staan met een auto die niet start..

Oeps! Als eerste kregen we hulp van twee Nederlandse meiden met startkabels. Na een mislukte poging hadden we niet ├ę├ęn maar twee stilstaande auto’s. Oeps again. Gelukkig kon een derde auto deze vriendelijke meiden weer opstarten. Wij helaas nog niet.

We probeerden alles. We hebben zelfs met een Deens gezin ons koekblik de berg afgeduwd in de hoop dat we ‘m konden kickstarten. Helaas! De garage fixte onze woonmobiel gelukkig binnen 2 minuten.. ­čÖé

Ons trouwe paard wordt weggesleept..

Forgotten World Highway

Daar zijn we nu! Ik schrijf vanaf een oud vervallen campingkantine met wifi. Eindelijk bereik hier in the-middle-of-nowhere. Onze weg gaat naar Mount Taranaki, waar we ons voorbereiden op een nieuwe bergtocht.

De Forgotten World Highway is een oude “koloniale” weg van 150 km door het Noordereiland . Een oeroud trijntje rijdt hier langs de weg, en er is een hotel met een geit als president. Crazy. Niet indrukwekkend, wel pittoresk!

Het enige, en beroemde, hotel op de Forgotten Highway

Mount Taranaki dus. Daarna langs zwarte stranden en door naar Wellington, onze laatste stop in Noord. That’s the plan. Als alles mag lukken. We hopen het en missen stiekem thuis al een beetje.

How’s life?

Leuk die plannen, maar hoe is het echt met ons? We doen een hoop, voelen ons vaak nuttig en genieten van het uitzicht. Toch kriebelt het soms. Thuis is zo normaal, en hier is maar hier. Het is fijn om weer naar een stukje thuis te kunnen schrijven. Want we genieten echt, en willen ook onze verhalen met jullie delen. Ook andere feitjes. Zo hebben we tot vandaag:

  • Een week niet gedoucht (bah!)
  • Al 5 blikken ravioli op, en ander blikvoer (ravioli is echt lekkah)
  • Al super veel vriendelijke mensen ontmoet
  • Regels voor onszelf verzonnen, zoals: Zondag is “Lekkerdag”, de dag dat we na een week niet snoepen (als het lukt ­čśë ) wat lekkers mogen!
  • Al minstens 30 eieren op..
  • Al meerdere keren moeite gehad met mensen die onze namen niet snapten. Zo heb ik inmiddels het alter ego: Jerry, en zal Judith haar naam in het Engels moeten uitspreken..

Anyway. Het is de moeite waard. Nu nog de rust vinden, ├ęcht wennen en 100% van het land gaan houden!

Happy bij Lauren’s Lavender

We hopen jullie snel een nieuwe update te kunnen sturen.

Liefs

Jeroen & Judith

Jeroen

Jeroen

Stel je niet zo aan, de wereld is leuk.

212 Comments

Leave a Reply

Onze laatste posts

Leuk dat je hier bent!

Ook te vinden op #insta